Keer op keer verbaast het me, de immense wijsheid van onze ziel. Wanneer ik met mijn klanten werk, kan ik er alleen maar dankbaar voor zijn: de ongelooflijke precisie in de informatie welke ik krijg vanuit het archief van hun ziel.

Precies, maar dan ook exact, passend bij de fase in hun leven waarin ze nu zijn. Als ondernemer, als mens. Als vrouw, geliefde, moeder of kunstenaar. Het past. Precies.

Als spirituele ondernemer houd ik me al veeel langer bezig met vorige levens. Waarschijnlijk net als jij. Want die vorige levens, die interesseren ons als oude ziel. En vaak komen ze “zomaar” naar boven. Maar dat ze ook voor jou en mij als ondernemer van een zo groot belang zijn, dat maakt me iedere dag weer blij! Het geeft me moed te zien dat wij juist als ondernemer onze spiritualiteit in kunnen zetten. Móeten zetten, misschien.

Vroege contemplatie

Lady loopt naast mijn fiets, in een heerlijke cadans. Het is weldadig rustig buiten, zo vroeg in de ochtend. Een reiger verstijft in zijn jacht, als we langs hem komen. Een prachtig statig standbeeld, 1 been omhoog. Alleen zijn ogen flitsen heen en weer en hij doet me denken aan een grappige cartoon. Bijna zonder dat ik het door heb schiet ik in de lach, zo grappig ziet hij eruit, deze reiger in verstop-modus.

Ik adem diep in en weer uit en verzucht innerlijk: “Hèhè, wat een zalige rust. Had ik maar vakantie … even geen druk.” Mijn eigen gedachte verbaast me. Herken je dat, dat je ongemerkt iets denk wat je tegelijk vreemd voorkomt?

No pressure

Objectief gezien is het trouwens niet eens een hele gekke gedachte. Want druk was de afgelopen periode absoluut. We zijn net verhuisd. Mijn bedrijf stroomt intensief, wat natuurlijk de nodige drukte mee brengt. Mijn zoon deed tijdens die drukte ook nog zijn HAVO examen, met als slotstuk een mooie diploma uitreiking.

Maar voor mij komt het toch als een verrassing, dat ik blijkbaar ergens in mij dit als “druk” ervaar. Druk, in de zin van stress. Pressure. Want in al die drukte, voelde ik mij goed. Mijn lichaam en geest, acties en emoties konden het bijfietsen, zo leek het in ieder geval.

Terwijl ik verder mijmerde, wat dan dat gevoel van druk kon zijn, vielen mij opeens  2 woorden in: “No pressure”.

Australiê

Bij de woorden verschijnt een beeld. Het gezicht van een Aboriginal man. Hij voelt vertrouwd. Wanneer ik hem vraag waarom hij me zo bekend voorkomt, voel ik me weer kind. Een prachtig, donker meisje. Ik zie/voel een klein handje, geleid door een sterke, zachte, liefdevolle hand. Ik voel me vrij als een vogel, krachtig gesteund en zo ongelooflijk beschermd tegelijkertijd.

Het beeld wordt een korte film. En ik zie mijzelf als baby, totaal verward. Het lijkt, alsof ik na een aantal intense en hardvochtige levens daar in Australië op adem mocht komen. Mijn ziel, gebutst en gedeukt na levens vol van pijn en verlatenheid. Als aboriginal meisje mocht ik bijkomen. Mijn vader in dat leven, hielp me om weer simpelweg te “zijn” in dit menselijke lijfje. Mij te verbinden met de aarde en te genieten van haar kracht. Intens verbonden, met die aarde en de hemel. mijn spirituele thuis. Als een soort van vakantie-leven. No pressure. Eenvoudigweg Zijn.

Verbonden met de aarde

Mijn verbondenheid met de aarde is rijk en ik weet me gedragen.

Het opgroeien in dit leven is vanaf de eerste ademteug precies zoals ik altijd wist dat het moet zijn. Ontvangen worden in liefde. De zoete geuren van grond, gedroogd gras en zon. Alles is warm, de aanrakingen van zowel mens als lucht. De adem in mijn longen is schoon en zacht. Mijn lichaam en ik, alles voelt welkom. Heel langzaam ontdooit een drukkende schrik in mij. Een schrik en angst van lange levens kan smelten en transformeren tot een zoete stilte. 

Weldadig

Dit zo te voelen, wat doet het me goed! Weldadig, voor alles in mij. Het gevoel van verbondenheid met de aarde en mijn menselijk lichaam wordt opnieuw wakker in het lichaam waarin ik nu leef. En ik begrijp nu nog beter, waarom het een jaar of 20 geleden zo weldadig was om ook fysiek terug te zijn in Australiê. Te leven met de mensen van “No worries mate”. Naast dolfijnen in het water  te staan, Vulkaanrijke bergen te beklimmen. Met mijn hond gewoonweg de deur uit te stappen en op ons land te lopen. een tuin van enkele hectares. Vruchten te plukken, van de bomen op dat land. Mijn gezicht begroet de zon, mijn voeten de zachte ochtenddauw.

 

Ademnood

 Ondanks die weldaad, bleef er de dagen hierna een zachte druk op mijn borst. Een piepend geluid in mijn oren. En ja, ook druk. Het maakte me wat wanhopig … had ik dan toch die vakantie nodig? Of wilde ik vooral weg zijn van een gevoel van pijn. Boosheid, diepe machteloosheid?

De vraag bleef wat in me sudderen, het antwoord werd maar niet duidelijk

Akasha

Ik besloot de vraag mee te nemen naar het archief van mijn ziel. De Akasha kronieken.

Het antwoord verbaasde me … en ook weer niet. Ik zag mezelf als hetzelfde meisje, nu heel wat jaren ouder. Meegenomen, zoals vroeger de Aboriginal kinderen bij blanke mensen werden geplaatst om hen opnieuw op te voeden.  Een intens gevoel van verlatenheid en pijn. Diepdiep verdriet en warme, hete tranen. Ontsnappen energetisch uit mijn borst. Ook fysiek rolt er zomaar een traan over mijn wang. Intense eenzaamheid en een hevig niet-begrijpen. 

Ik voel hoe mijn lichaam zwakker werd in de onhoudbaarheid van die pijn. De pijn in mijn borst werd heviger en zachtjes gleed mijn aardse lichaam weg. Mijn ziel gleed door, weg van deze wereld. Het leven bij de blanken die mij zagen als “raar” en vreemd”, “niet goed” was niet wat ik nog langer kon be-leven.

In een flits herken ik het gevoel van raar en anders zijn. Ook in dit leven. Als hoogsensitief kind, voelde ik me zo vaak anders en niet goed genoeg. Zie ook nu opnieuw dit pijnthema terug, een thema van levens.

 Ziek en overgaan

Tijdens een ziekbed in dat Aboriginal leven, gaat mijn ziel terug naar huis. Mijn fysieke lichaam sterft. Een gevoel van zwakte, teleurstelling ook dat ik niet af kon maken wat ik zo graag wilde doen.

En ook dat herken ik, nu begrijp ik de druk en pijn in mijn oren. De beelden bewegen snel heen en terug. Tussen mijn Aboriginal leven en het leven hier en nu, Want ook in dit Nederlandse leven was ik al vroeg ziek. Erg ziek. Mijn moeder vreesde, dat ik het niet zou halen als 2-jarig meisje. Een oorontsteking maakte mijn lichaam zwak, de koorts liet me flauwvallen. En ik weet, dat er op dat moment een keuze is geweest. Dit Nederlandse leven, maakte ik opnieuw de keuze. en dit keer, om te blijven en het leven aan te gaan. Hoe zwaar het ook toen al voelde. 

 

Heimwee, boosheid en verdriet

Ondanks de keuze om hier te blijven en mijn missie te leven, bleef iets in mij angstig. En wilde ik eigenlijk het hele begin van mijn leven, terug. Terug naar huis. Heimwee

Naast deze heimwee ontstond een gevoel van boosheid en verdriet. Want die angst in mij, maakte het leven soms bijna onmogelijk. Ja, ik had gekozen om te blijven. en zette mij in, met alles wat ik had.

Maar die angst en heimwee, leken het soms onmogelijk te maken. En daarbij, mensen begrepen mij vaak niet – en eerlijk gezegd ik ook hen niet. ik voelde me alleen, eenzaam. Ik verlangde eigenlijk naar die hand uit dat laatste Aboriginal leven. Die hand die mij steunde, introduceerde en wegwijs maakte in deze wereld. Ik verlangde naar de stem bij die hand die zei, dat ik prachtig ben. Precies, zoals ik Ben. Of eigenlijk was het niet zozeer wat hij zei, maar mij liet voelen. Het woordeloos samenzijn, in liefde. Niets meer … en niets minder.

Angst om te verbinden

De eenzaamheid en een onbewuste angst om te verliezen wat ik lief heb, maakte mij angstig om te verbinden. Te verbinden met mensen, met dieren, met het leven op aarde. En ja, ook om te verbinden met mijn missie en doel op aarde. Want stel dat ik mijn missie ging leven – en ik kon het niet meer aan? Want stel, ik ging mij van HARTe verbinden – en ik raakte dit hart weer kwijt?  

Als een zwaard van Damocles hing, in alles wat ik deed of niet deed, deze angst boven mijn hoofd.

Tot, op een dag ik ontdekte dat dit zwaard verdwenen was. Getransformeerd en God mag weten waar en wanneer precies. Mijn hele leven bleef ik streven naar verbinding … zocht voldoening en passie …. struikelde, keer op keer. viel, dikwijls keihard op mijn neus. soms bleef ik maandenlang liggen, het gevoel van zwakte in mijn borst drukte me neer.

Vallen … en weer op kunnen staan

Tot op een dag ik struikelde … en rustig weer opstond. Mijn neus nog ongeschonden. Mijn doel opnieuw in zicht. Mijn missie gevonden …

De angst om mij te verbinden was verzacht en vooral een herinnering aan vervlogen tijden. Niet alleen mijn doel, maar ook mijn klanten kwamen in zicht. en ik kon me verbinden. Genieten van datgene wat ik hen kan helpen ont-wikkelen. Genieten van onze verbinding. Van ziel tot ziel en mens tot mens.

Beelden van mijn Nederlandse / Friese leven komen boven. Als kind had ik 2 Pakes (Opa in het Fries). Eentje met een schitterende, enorme moestuin. Aardappels en bloemen, rupsen op de koolplant en vrolijk fladderende vlinders. Daar lopen met mijn Pake, kijken naar zijn rustige werk. Geen haast. No pressure. Dan mijn andere Pake. Een gigantische boerderij met veel land en 2 huizen. Voor mij als kind, geen druk. Heerlijk besjes plukken. De koeien begroeten op sta. De kalfjes slebberen aan mijn hand, wat een apart gevoel is dat.Een beetje eng en fijn tegelijk.

Verbinding met de Aarde

In dit leven woonde ik als kind in een “gewoon” huis, maar in de vakanties en weekenden leefde ik volop buiten. Verbond mij zachtjes, met de aarde. Het zwaard van Damocles vergezelde mij, overal. Maar op sommige plaatsen voelde ik hem nauwelijks. Buiten, vooral eigenlijk buiten. Was er geen druk, maar vooral zachtheid. Verbondenheid. 

Ook nu, als alles wat veel wordt is buiten het liefste waar ik ben. Mijn blote voeten op gras,  zand of stenen. Of, gestoken in stoere leren laarzen. Badend door het lange gras waan ik mij in weilanden van weleer en voel mij Thuis. Lady genietend naast mij, haar snoetje genietend van het gras en alle geurtjes om haar heen.

Buiten, hervind ik mijn kracht als mens. Voel ik hoe ik opnieuw kan Zijn, ook in mijn menselijk lichaam.   

Een nieuwe fase

En nu, deze tweede helft van 2019, vraagt het leven opnieuw een keuze van mij. Want, zoals het spreekwoord gaat: “Every level it’s new devil”. Ieder nieuw niveau in je leven gaat gepaard met nieuwe uitdagingen. En iedere nieuwe fase in ons bedrijf, vraagt een groei van ons als mens.

In de uitdagingen en heling van de afgelopen week ervaar ik de uitnodiging om verder te groeien en nog krachtiger  te gaan doen wat ik hier kom doen. Opnieuw mijn oude jasje los laten en mijn comfortzone oprekken.

En nee, geen jasje van dit hele menselijke leven. Maar het jasje van dit stadium. Want in dit ene leven, kunnen we heel wat levenspijn transformeren. In deze bijzondere tijd kunnen we ook in een razend tempo groter bloeien.

 Every level it’s new devil

Het voeren van een bedrijf, vraagt regelmatig deze keuze. Keer op keer is er de mogelijkheid om te groeien. als mens en daarna ook met ons bedrijf. Andersom, dat gaat niet voor sensitieve, spirituele zielen zoals jij en ik. Onze eigen groei gaat altijd vooraf aan de groei van ons bedrijf.

Het “enige” wat we hiervoor hoeven te doen is openstaan voor de boodschappen van onze ziel. Te luisteren naar de signalen welke we krijgen … en leren om deze te verstaan!

Gevoed vanuit eerdere levens

Onze eerdere levens kunnen hierbij ongelooflijk belangrijk zijn. Want zoals ik een aantal levens heb waarvan ik nu nog pijn voel. Waardoor ik word uitgedaagd, soms tot in het puntje van mijn tenen. Zo heb ik ook een heel aantal levens geleefd, welke weldadig, helend en heling gevend waren. Levens en zielsherinneringen die mijn diepste pijn in balans brengen. Ervaringen waardoor ik  mij als mens van nu nog steeds door kan laten voeden.

En, daar sta ik niet alleen in. Bij al mijn klanten zie ik hetzelfde. Naast hun pijnlijke zielsherinneringen zijn er een prachtig aantal levens vol kracht en plezier. Vrede, Liefde en Licht.

De afgelopen eeuwen waren voor een lichte, oude ziel absoluut vaak niet gemakkelijk. Maar daarvoor is er in ons een bodem gelegd, waarin onze levens wèl zacht, licht en liefdevol waren. Verbonden met de aarde, op een stralende wijze. Misschien een leven als Aboriginal … in Atlantis … Lemurië ….. Afrika of oud-Egypte.

Jij, als spirituele ondernemer

En deze levens zijn niet alleen voor jou als mens, maar zeker ook voor jou als spirituele ondernemer belangrijk. Omdat ze je helpen de verbinding te maken met kwaliteiten zoals compassie, enthousiasme om te leven of zachtheid. En talenten zoals heling of transformatiekracht. Met al die kwaliteiten die van jou meer dan een ondernemer maken: een ondernemer voor wie spiritualiteit een grote rol speelt.

En de verbinding met de lichtere levens tijdens de reis van jouw ziel, zijn daarom evenzo belangrijk als het werken aan / transformeren van je pijnthema’s. Ze zijn namelijk jouw brandstof voor groei. Het elfenstof in je brandstoftank. die ervoor zorgt dat jij de uitdagingen van het nieuwe level aan kunt gaan. Zodat jij keer op keer kleurrijk kunt vlammen, op een manier zoals alleen jij dat kunt! 

 P.S.  Ben je klaar voor actie en wil je ontdekken hoe jij kunt leren luisteren naar de signalen van je ziel? En hoe je jouw vorige levens in kunt zetten om verder te groeien of transformeren? Maak hier je start en download mijn gratis E-Book: “Ondernemen vanuit je zielsmissie”. Met als extra kado voor jou een krachtige, transformerende geleide meditatie: “Jouw hart als poort naar je ziel”