Zichtbaar zijn als spirituele coach of therapeute … het is voor mij als een medaille met twee kanten. En niet alleen voor mij want zichtbaar zijn is voor veel spirituele coaches, trainers en therapeutes een punt. Want aan de ene kant willen we dolgraag gezien worden. Ten eerste natuurlijk gewoon gezien worden, zoals we zijn. En ook gezien worden met onze talenten, met al het mooie wat we te bieden hebben. Want we komen hier iets geven en daar zijn we goed in!

Maarrrr … al vroeg is daar bij veel vrouwen een groot “Maar” gekomen.

Verlegen of arrogant?

Zelf herinner ik me als kind, een gevoel van verlegenheid. Voorzichtig aftasten wat ik kon zeggen en tegen wie.
Ik herinner me ook een foto waarop ik als jong meisje, misschien een jaar of 4, in onze tuin zit. Op een kinderstoeltje, zomers met een grote hoed op. Daar was ik nog jong en straalde onbedoeld een soort natuurlijk onbezonnenheid uit.
Later werd ik op mijn hoede, wanneer er mensen in de buurt waren. Je kon immers zomaar iets fout doen of verkeerd zeggen. En pas toen ik ouder werd leerde ik een soort van masker opdoen. Een masker waarmee ik de correcte dingen wist te zeggen en me kon gedragen zoals er van mij verwacht werd. Een beschermlaag eigenlijk, die me hielp om niet constant gekwetst te worden op wie ik Ben.

Mensen noemden mij vanaf die tijd ook regelmatig arrogant. Omdat ik niets zei, wanneer ik niets wist te zeggen. En blijkbaar onbedoeld dan nog steeds een beetje van die natuurlijke onbezonnenheid uitstraalde.

Zijn wie je Echt bent … eigenlijk kun je niet anders

Het deed me pijn en ik begreep er niets van. Arrogant? Ik? Terwijl ik altijd bezig was met aanpassen … zo normaal mogelijk doen … zorgen voor anderen … geven wat ik had. Maar blijkbaar was het niet genoeg en dat maakte me soms wanhopig. Wat kon ik dan nog meer doen? Ik leverde mezelf maximaal in … nog meer was voor mij niet draaglijk.

Serieus heb ik overwogen om een einde aan mijn leven te maken, tijdens mijn jong volwassenheid. Ik was door mijn opties heen om draaglijk en voor mij acceptabel te leven.

Zichtbaar zijn als spirituele coach – zegen of vloek?

Om mij toen nog duistere redenen bleef ik altijd zichtbaar anders dan de meeste mensen. Wanneer ik de kleding droeg waar ik van houd. Door te zeggen hoe ik het leven ervaar. Met iedere nieuwe ademteug leek ik het leven anders te ervaren dan de meeste mensen die ik kende.

En ja, dat was zichtbaar! Mensen noemden me te zacht … of juist weer arrogant. Eigenwijs hoorde ik vaak en star. Te lief of “slechte copingmechanismes”. Van alles was er mis met mij.
En toch, als ik eerlijk in mezelf keek, voelde dat niet zo. Ergens was er iets, wat onnoemelijk veel van mij houdt! Iets, wat houdt van hoe ik het leven zie. De liefde die ik voel wanneer ik geraakt word door iets moois of juist door iets pijnlijks. De stralendheid, wanneer ik me stralend voel – zomaar, om ‘niets” – is onbeschrijflijk schitterend mooi.

Is zichtbaar zijn als spirituele coach een keuze?

Mijn stralendheid – en die van jou! – is in mijn beleving iets wat we nooit helemaal kunnen blokkeren. Hoe goed we ook ons best doen om niet op te vallen. Wat we ook proberen om normaal te lijken.

Zichtbaar zijn op een professionele manier, is natuurlijk een andere keuze. Of we laten ons helemaal niet meer zien en hebben er vrede mee dat we niet gevonden worden. Of we accepteren dat we dankzij onze zichtbaarheid ook regelmatig negatief commentaar krijgen. Opmerkingen van mensen die waarschijnlijk geen idee hebben waar ze over praten. Al dan niet goedbedoeld.

Want zodra wij ons vertonen, zijn we anders dan een groot deel van de bevolking. En dan ook nog eens uniek in onze groep van soulmates.

To Be or not to be

Dan blijft alleen nog wel de keuze: Ben ik steeds meer wie ik écht ben, of jaagt de echte mij mijzelf nog angst aan. En probeer ik mijn natuurlijke stralende onbezonnenheid te compenseren?

Voor mij persoonlijk werkte de keuze van compensatie slecht. Het resulteerde in burn-outs, depressie en angsten.
Sinds ik die drempel naar mijn échte zelf  elke dag een beetje laat slinken, bevalt het leven mij een stuk beter.

Natuurlijk, kom ik af en toe nog een commentator tegen. Iemand die denkt het recht te hebben om over mij te oordelen. Maar gelukkig, nu weet ik. De enige met dat recht ben ik … en waarom zou ik al te lang willen oordelen over mij?  Elke dag opnieuw ervaar ik mijn eigen inzet, om er iets moois en soms het beste van te maken.

Dankbaar zijn voor wie je bént?

En jij? Zie jij jouw eigen inzet en waardeer je jouw liefde voor het leven? Mag jij zijn wie je écht bent, vrij van oordeel over jezelf? Mag jij zichtbaar zijn als prachtig mens die veel te bieden heeft? In al je eer en glorie?

Misschien is dat wel een hele grote vraag, zomaar in 1 keer. Vrij van oordeel over jezelf. Want eerlijk is eerlijk, dat oordeel is er niet in 1 dag gekomen. En het zal ook wat tijd vragen om dit op te lossen. Als dat al mogelijk is in het leven wat ons nu beschikbaar is.

Elke dag een stapje brengt je ook waar je wilt zijn!

Wat mij persoonlijk al heel veel ruimte geeft is te weten dat het elke dag een klein stapje mag zijn. Elke dag een moment om mijzelf iets meer te vullen met licht. En iedere dag opnieuw de intentie om er iets moois van te maken. Of het beste, als dat het maximaal haalbare is.

En dan kan ik in alle rust en ruimte gewoon dankbaar zijn. Dankbaar, voor alles wat ik al geleerd heb, in mijn aardse leven. Gezegend met een spirituele familie die er altijd is. Verbonden met mijn aardse dierbaren en vrienden. Dankbaar voor het licht en de liefde in mij, die me iedere dag de moed geven om steeds meer te zijn wie ik écht ben. Waardoor ik het lef heb om óok zichtbaar te zijn als hoogsensitieve coach!

En dit lef, dit wens ik ook jou toe. Want, zoals Loesje ooit zei … “Leven is het meervoud van lef!”