Voorbij de comfortzone. Zoveel mensen hebben het over de magie die daar op je wacht, dat het bijna een pretje lijkt om voorbij je angst te groeien. Bijna, want de stress die mijn zoektocht naar deze magie teweeg heeft gebracht is allesbehalve prettig.

Hoe zit dat bij jou? Denk jij bij de stap uit je comfortzone ook als eerste aan het vleugje magie wat jou hoort te verwelkomen? Of rinkelt er eerder een klein belletje van angst en onzekerheid?

Hink …. stap … sprong!

Wanneer ik iets nieuws wilde gaan doen, maar het eigenlijk ook spannend vond. Omdat ik twijfelde, of dit wel echt een goede keuze was. Of een misselijk gevoel in mijn maag kreeg .. dan sprong ik het liefst in 1 keer dwars over alles heen.

En, het werkte. Eenmaal voorbij de ziekmakende onzekerheid, stroomde ik met alle consequenties van mijn keuze mee. Ik maakte stappen, deed wat nodig was. Maar na een tijdje, als de eerste boost voorbij was, haalde de angst mij weer in. ’s Avonds in bed werd ik dan opeens wakker, badend in het zweet. Of ik twijfelde alsnog. Of ik mijn stap niet een klein beetje terug kon draaien.

Comfortabel leven

Eerlijk gezegd verlangde ik dan regelmatig naar een comfortabel leven. In alle rust mijn ding doen en daar van genieten. Maar, er was altijd iets onrustigs in mij. Wat ik begrijp, als ik achterom kijk. Want hoeveel dingen ik ook probeerde, niets slaagde echt. In een heel aantal dingen was ik goed en de opleidingen die ik deed haalde ik allemaal. Toch voelde het niet geslaagd, misschien is dat een betere manier om het te zeggen.

Voor andere mensen zag het er vast en zeker geslaagd uit. Toen ik mijn middelbare VWO diploma haalde. Slaagde voor een HBO-fysiotherapie. Toegegeven, een beetje succesvol voelde het wel, dat diploma op zoek.

Trots en blij!

Zelfs het moment dat ik was aangenomen voor mijn eerste baan in een verzorgingstehuis voelde uitgesproken goed. Blij, trots, blij! Alleen duurde die blijdschap niet lang. Na mijn eerste werkweek, was ik nog steeds trots dat ik was aangenomen. Gekozen uit alle kandidaten. Maar het voelde iedere dag minder goed. Het werk, leek aan de buitenkant zo ongelooflijk anders dan in het gewone, dagelijkse leven.

Werken met mensen, ook met ouderen, heerlijk vond ik het. De werkdruk echter … niet zo fijn. Het ritme zat er stevig in. Mijn collega’s kwamen binnen bij hun klant van dat moment. Met een vrolijke, daadkrachtige lach. “Goedemorgen mevrouw, wij gaan een eindje lopen.”. De beteuterde blik van de bewoonster deerde haar niet. Zij wist dat ze iets goeds deed. Die oudjes, moeten lopen en daar was zij voor aangenomen.

Het hoort bij mijn rol

Maar mijn sensitieve lichaam verstijfde, op het moment dat deze dame vol weerstand met mij meeliep. Ze wilde niet en ik had de macht haar te dwingen. Iets in mij brak. En brak, in duizend stukken.

Het hoorde bij mijn rol om haar te overtuigen iets te doen waar zij geen zin in had. Tegen alle vezels van mijn ziel ging het in en met iedere weerstand van een bewoner, groeide het gevoel van wanhoop in mij. Mensonterend, voelde het. Natuurlijk, ik begreep ook dat het zo niet bedoeld was. De therapie was juist gestoeld op goede bedoelingen. Mensen mobiel houden, zolang ze daartoe in staat waren. Ik begreep het, met mijn hoofd.

Mijn hart, huilt

Maar mijn hart, dat huilde. En mijn ziel doofde zich zachtjes, zodat ik als mens dit werk kon blijven doen.

Doe niet zo dramatisch, dacht ik vaak. En anderen zeiden het. Ze vonden me lui, zwak, gemakzuchtig of een mens met weinig doorzettingsvermogen. En misschien hadden ze gelijk. Want het klopte, alle kracht werd uit mij gezogen. Doorzetten? Ik deed mijn uiterste best … en stortte in, volledig. Kon alleen nog maar huilen, al na 2 maanden en halve dagen werken.

Het zelfvertrouwen wat ik nog had, werd door mijn eigen denken weg gevaagd. Natuurlijk krabbelde ik wel weer op. En bleef dapper proberen. Misschien, als ik een andere baan zocht. Eentje waarbij ik met kinderen werkte … volwassenen … in een andere setting, of …. 

 

 

Mijn hart, huilt

Maar mijn hart, dat huilde. En mijn ziel doofde zich zachtjes, zodat ik als mens dit werk kon blijven doen.

Doe niet zo dramatisch, dacht ik vaak. En anderen zeiden het. Ze vonden me lui, zwak, gemakzuchtig of een mens met weinig doorzettingsvermogen. En misschien hadden ze gelijk. Want het klopte, alle kracht werd uit mij gezogen. Doorzetten? Ik deed mijn uiterste best … en stortte in, volledig. Kon alleen nog maar huilen, al na 2 maanden en halve dagen werken.

Het zelfvertrouwen wat ik nog had, werd door mijn eigen denken weg gevaagd. Natuurlijk krabbelde ik wel weer op. En bleef dapper proberen. Misschien, als ik een andere baan zocht. Eentje waarbij ik met kinderen werkte … volwassenen … in een andere setting, of ….

Alles werkt maar even

Alles werkte even. Maar iedere keer ontdekte ik, dat er iets in mij is wat het leven maar op 1 manier kan zien. En dat is met de ogen van liefde, gelijkwaardigheid, compassie en hoop.

Maar ik wist niet hoe ik met behoud van mijn manier van kijken zichtbaar in de wereld kon zijn. Dat was de reden, daarom stortte ik iedere keer in. Trok me terug in een comfortabele comfortzone. Nou ja, comfortabel. Voor zover je een depressie of dagen vol van angst en paniek comfortabel kunt noemen.

Wel was het mijn comfortzone, want het leven daarbuiten beangstigde mij nog meer. Liever mijzelf compleet uithollen en klein houden, dan iets moeten doen wat een ander mens beschadigt. Want de manier van werken waarbij ik de ander niet tekort deed (voor mijn gevoel) zonder mijzelf compleet weg te cijferen, ik had het nog niet gevonden.

Zoeken naar balans

Zelfs toen ik voor mezelf begon, was het zoeken naar balans. Eindelijk kon ik doen waarvan ik wist dat het mensen goed zou doen. Met hart en ziel, volledig.

Het zoeken was dus niet meer naar de winst voor mijn klanten, maar naar de voeding voor mijzelf. Op de momenten dat ik werkte, stroomde het. Vol overgave, energie als in een splinternieuwe fontein. En voelde ik me goed. Goed? Best! Maar daarna kwam de twijfel. Moest ik buiten mijn gevende comfortzone. Werd het tijd om te ontvangen. En niet alleen energetisch, maar ook praktisch. Zakelijk. Geld. En omzet.

De angst sloeg me om het hart. Stel je voor, dat ze dat niet willen geven? Of dat ik te veel vraag? Ook de hoeveelheid aan “wat … als …” bleef maar stromen, zodra de klant de deur uit was.

Menselijke eigenwaarde

Geconfronteerd met mijn menselijke eigenwaarde. Een eigenwaarde van nul, zeg maar. Zo compleet in tegenstelling tot de waarde die ik voel, ervaar, onomstotelijk weet, wanneer ik was afgestemd op heling.

Ken je dat? Je werkt en alles klopt. Je klant stelt een vraag en jij weet gewoon het antwoord. Geen twijfel mogelijk.

Maar zodra die knop uit gaat, gaat ook je gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen uit. Je bent opeens weer als die vrouw die zich anders voelt. Of dat meisje, verlegen en teruggetrokken. Te stil om mee te doen in de klas. En te verlegen om echt op te vallen. Een akelig gevoel en het overvalt je. “Kom op, je hebt het goed gedaan.” zeg je tegen jezelf. Het zachte, twijfelende stemmetje zwijgt (bijna) en je komt weer wat tot rust. Het knagende gevoel dat je vast iets verkeerd hebt gedaan dooft, langzaam, steeds een klein beetje lager.

Maar nooit, helemaal uit.

 

Comfortzone

Als spirituele ondernemer die wil groeien moet je voorbij je comfortzone, iedere dag opnieuw. Maar met dat kleine onzekere stemmetje in je is dit elke dag opnieuw een uitdaging. De moeite die het je kost om te blijven streven, de kracht om door te gaan … niemand ziet het. Gelukkig maar, want je haat het om zwak te lijken. Zwakte is wat je vermijdt. Je wilt sterk zijn of in ieder geval lijken. En je weet dat je sterk bent. Jammer genoeg is alles in jou sterk … ook de twijfel wordt getwijfeld met meer kracht dan je lief is. Waarom je buiten die comfortzone komt, soms weet je het eigenlijk niet meer. Het is een soort van koppig doorgaan geworden. Niet opgeven wat je gestart bent. Het doel, wat je voor jezelf en je bedrijf gesteld hebt.

Maar, soms vraag je het jezelf af. Waarom deed je dit eigenlijk ook alweer? Is het vooral om te bewijzen dat je wél sterk bent? En waardevol, het leven waardig?

Of is het verlangen om buiten je gebaande paden te lopen geboren uit iets anders?

Eerlijk?

Wanneer ik eerlijk kijk, heeft het willen bewijzen dat ik wél goed ben absoluut mee gespeeld. Iets in mij wist al vroeg dat ik iets te geven heb. Iets moois. Ook al leek het lange tijd, alsof dat niet zo was. Omdat het leven me overrompelde en tegen de vlakte sloeg.

Mijn kracht wilde ik bijna verbeten laten zien, iedere keer dat ik opkrabbelde. En ook mijn liefde bewijzen aan alle mensen die mij koel of arrogant hadden genoemd.

Maar, daaronder speelde heel iets anders mee. Onder die laag van mijzelf willen bewijzen wachtte zachtjes en geduldig mijn ziel. Op het moment van overgave. Want ja, ook mijn ziel inspireert me om buiten mijn comfortzone te gaan. Voorbij de angst en twijfel.

Mijn ziel hoeft niets te bewijzen

Gelukkig, mijn ziel, hoeft niets te bewijzen. Zij is al compleet en gedragen. Ze weet, dat ze kracht is. En liefde. Wat mensen daarvan ook zien of zeggen.

Wel wil mijn ziel groeien en leren. Leren en groeien. Het leven omarmen en daar rijker uit tevoorschijn komen. En dat is waar dan eindelijk die beloofde magie zich laat zien. Eindelijk, juist als ik het niet meer verwacht. Verrast ze mij.

Ja, verrast. Want het is niet zoals ik had gedacht, of gehoord. Het is beter. Of, nee. Het is best!

 

Mijn ziel wil groeien 

Mijn ziel … en ook de jouwe … wil wel groeien. Of eigenlijk, kan ze niet anders. Groeien is ons aangeboren, het zit ingebakken in ons licht.

Maar, had dat groeien dan iets meer moeiteloos kunnen zijn? Moet het gepaard gaan met groeipijn, frustratie en angst?

Moeten, misschien. Misschien ook niet. Een lastige vraag om daar als mens een compleet antwoord op te vinden. Wel kunnen we aannemen, al is het maar voor onze eigen gemoedsrust, dat alles met een reden gebeurt. Dat alles in ons leven een doel heeft. En dat het uiteindelijk doel van alles ook weer groei is

Pokon voor de ziel

Want voor onze ziel, is alles wat wij als mens mee maken stof om te groeien. Iedere ervaring maakt dat we leren. Dat we een ander mens zijn dan daarvoor. Iedere ervaring zorgt er ook voor dat we opnieuw kunnen (moeten) kiezen. Dat we kunnen kiezen wie we willen zijn en wat we wel en wat niet in ons leven toe laten.

En juist dit kiezen, is voor de meeste spirituele ondernemers een uitdaging. De vrijheid van het mogen kiezen jaagt ons soms schrik aan. Vooral op het moment dat we kwetsbaar en open op de rand van onze veilige zone staan.

Voorbij de comfortzone

Want op de rand van de comfortzone, waar  een licht gevoel van angst ons opwacht, associëren wij angst vaak met “het niet goed doen”, of “niet goed zijn zoals we zijn”.

Terwijl de angst die we hier voelen alleen maar een signaal van ons brein is, dat wij de comfortzone verlaten … en er mogelijk gevaar dreigt. Mogelijk!

Maar omdat het angstige, onzekere in ons door dit signaal gewekt wordt, slaan er verschillende alarmbellen op tilt. Meestal hele oude alarmbellen, uit onze kindertijd of soms nog van eeuwen daarvoor. En die bellen, die doen hun werk. Ze maken ons waakzaam en alert. En weet je, meer dan dan – hoeft het niet te zijn.

Voorbij die alarmfase komen we namelijk ongetwijfeld uitdagingen tegen. P{roblemen die we nog niet eerder opgelost hebben. Maar als mens, zijn we daar absoluut toe in staat: iets oplossen wat nieuw is en daarvan iets leren. Een nieuwe vaardigheid, zodat we iemand worden die gegroeid is.

 

 

Er ontstaat een nieuwe comfortzone

En het gave van dit groeiproces is, dat je comfortzone hierdoor ook groeit. Datgene wat gisteren nog eng was, beheers je vandaag en je voelt er je zelfs vertrouwd mee. Veilig.

Als! Alleen als je de fase van angst op de goede manier doorkomt. En de fase van angst kom je goed en krachtig door, wanneer jouw gevoel van eigenwaarde krachtig is. Zodat je er vertrouwen in hebt dat jij dit kunt. Je ziet het jezelf doen.

En dit is, waar het bij veel spirituele ondernemers mis gaat. Ergens in ons leven zijn we namelijk onze eigenwaarde laag in gaan schatten. Zodat we, wanneer we voorbij onze comfortzone gaan om een nieuwe ondernemersvaardigheid te leren, we terug schrikken wanneer het niet direct lukt. Of wanneer we commentaar of kritiek krijgen.

Vanuit de leerfase, schieten we dan als het ware met een klap terug in de angst. We krabbelen terug en zakken langzaam of snel terug in onze comfortzone. niet altijd comfortabel, wel altijd vertrouwd.

Eigenwaarde

Een krachtig gevoel van eigenwaarde is dus ongelooflijk belangrijk om jezelf toe te staan nieuwe dingen te leren en te groeien. En de rust, om in passende stappen verder te gaan. Met een veilige omgeving, bijna als een cocon.

Zodat we voorkomen dat het stemmetje van angst is ons terugschrikt en ons weerhoudt van groei. Want zonder groei als mens is het heel erg moeilijk, eigenlijk onmogelijk, om ook ons bedrijf te laten groeien.

En het is goed te weten, dat dit mag! Omdat simpelweg ieder mens anders groeit. En ook hierin hoef je niets te bewijzen. Jij hoeft aan niemand te laten zien dat je het goed doet – het hoeft alleen maar goed te voelen voor jou!