Ontdekken dat je een Lichtwerker bent, kan zo buitengewoon veel betekenen voor jou en voor je leven. De kans is namelijk groot, dat jij jezelf en alles in je leven volledig anders gaat zien.

Wat is een Lichtwerker?

Een Lichtwerker is, kort gezegd, een mens met een speciale taak om Licht naar de aarde te brengen. Of, spiritueel bekeken, een ziel met een sterke lichtmissie.

Toen ik voor het eerst het woord “Lichtwerker” hoorde, was ik ongelooflijk verbaasd dat het bestond. Het riep wel iets in me op, waar ik intens blij van werd.

Want ik voelde herkenning over wie ik ben – en dat kwam niet zo vaak voor. Al heel jong had ik het gevoel dat ik anders ben dan veel mensen. En met “anders”, bedoel ik eigenlijk ook “minder”. Want ik zag niemand om mij heen, die zoveel moeite met het leven leek te hebben dan ik dat had.

Het voelde heel lang alsof ik gemaakt was, met te weinig van iets. Wat dit iets dan precies was, bleef voor mij eigenlijk ook vaag. Maar het voelde gewoon alsof ik tekort schoot. En dan niet een beetje, maar fundamenteel. Een weeffoutje zeg maar. Wel eentje die niet direct opviel, Maar diep vanbinnen was ik ervan overtuigd dat, zodra ik zou laten zien wie ik werkelijk ben, deze basisfout direct en onverbiddelijk duidelijk zou worden.

Raar genoeg

Wat mijn anderszijn, dat zat hem in de meest dagelijkse dingen. Ik was ten eerste vele malen gevoeliger voor veel dingen, dan de meeste mensen. Zo zag ik als kind een film over de bio-industrie en het was alsof mijn hart in kleine stukjes brak. Hoe konden mensen dit doen? Op dat moment wist ik zeker: ik wilde nooit meer vlees eten, waarvoor dieren zo zouden moeten lijden.

Mensen reageerden wat vreemd, toen ik dit vertelde. Hoezo, geen vlees? Want natuurlijk, het is naar voor die dieren. Maar ja … het is nu eenmaal zo. “Dat soort dingen moet je negeren, anders kun je straks niks meer doen”, werd gezegd. En negeren? Als ik het had gekund, wie weet.

Maar alles in mij kwam in opstand, wanneer ik zoiets zag. Witheet van woede …. zachtjes smeulend in mij. Want hardop durfde ik dat al lang niet meer uit te spreken. Ik was zo al raar genoeg.

Hoorde ik hier wel thuis?

Ooit zei iemand tegen mij:”Maar, het is toch normaal om anders te zijn –  we zijn als mens toch allemaal anders?” Ze keek me aan en ik keek terug. Iets in mij voelde zich zó ongezien. Want iets in mij voelt zich niet alleen maar anders, zoals iedereen. Voelt zich niet alleen maar uniek – iets in mij voelt zich misplaatst..

Ken je die plaatjes, waar een baby door een ooievaar per ongeluk bij de verkeerde ouders wordt gedropt? Een babyleeuwtje tussen de lammetjes. En een babyzwaantje bij de wilde ganzen.

Voor mij was het, alsof ik niet zozeer bij de verkeerde ouders was gezet. De ooievaars hadden zelfs de hele planeet verkeerd. Mijn vrienden werden afgezet op Venus …. en ik bleef per ongeluk liggen tot we bij de Aarde waren – en toen moest ik er wel uit.

Terug naar huis

Het klinkt verdrietig als ik het zo opschrijf en ja, het diepe verdriet spoelde regelmatig zomaar door me heen. Als 2-jarige was ik ernstig ziek en had toen al de keuze om terug te gaan. Te overlijden in dit lichaam en opnieuw weer in mijn spirituele Thuis te zijn. En ergens, was dit precies waar ik naar verlangde.

Maar. Hoe zwaar het soms ook was om hier te zijn. Mens in deze tijd te zijn. Iets in mij voelde zo een enorme liefde voor het leven hier. Ik moest hier zijn, het was nog te vroeg om terug te gaan.

Dus ik maakte er het beste van. Had ook plezier … genoot van de mooie dingen op aarde. Het intense groene gras. De zon en zachte wind. De dieren, die waren mijn maatjes. Op zondagen ging ik … na de kerk … met de fotocamera op stap, koeien fotograferen. En zodra ik een hond mocht, samen op pad.

Ja, het was hier mooi. Soms. Maar ik had het gevoel, dat het ergens anders mooier was. Ik verlangde naar Thuis, ook al had ik geen idee wat ik daarmee bedoelde.

Paniek

Al vroeg was ik geïnteresseerd in spiritualiteit. Daarmee voelde ik kleine stukjes van iets, wat ik al te lang gemist had. Iets wat ik miste, zonder dat ik ook precies begreep wat het was. Wel voelde ik vaak een soort gat in mij. Een eindeloze leegte, gevuld met wanhoop en verdriet.

Een verterende leegte vooral, die me kon overvallen op de meest pijnlijke momenten. In een onbewaakt ogenblik was dan alle grond onder mijn voeten zomaar … weg.

Bijvoorbeeld in de vroege ochtend, op weg naar mijn werk. De duisternis drukte mijn hart in elkaar en angst was op dat ijzige moment alles wat er nog in mij leek te leven. Paniek, geen stap kon ik nog verzetten. In elkaar gedoken meldde ik mij ziek. Ik durfde ook geen mens onder ogen te komen, want dit? Dat was echt heel erg raar. Te vreemd om hardop uit te spreken, want dan? Dan zouden ze mij zeker niet meer willen. Ze zouden me uitlachen. Wegstoten.

 

 

Alles in mij, wat echt is

Met deze sluimerende paniek in mij, ging vrijwel alles in mijn leven keer op keer weer stuk. Relaties. Banen. Mijn eigen bedrijf.

Niets was bestand tegen de momenten van diepe wanhoop. Nou ja, momenten. Vaak waren het maanden, waarop ik nauwelijks iets kon. En na die maanden, was alles wat ik daarvoor had opgebouwd weer in elkaar gezakt. Iemand anders nam mijn rol op of mijn baan over. Die persoon kon dat beter dan ik het kon. Want, eerlijk? Ik kon het niet.

Het leek alsof ik in alles wat ik deed, altijd weer datgene wat echt is in mij moest opofferen. Want het enige wat echt is in mij, is een onverwoestbare liefde voor het leven. En een oogverblindend licht. Terwijl het leek alsof mijn Licht in het gewone leven teveel was.Te licht. Te zacht. Te liefdevol. Te enthousiast. Te hoopvol. Te positief. Te onrealistisch. Te ….

De donkere nacht van mijn ziel

En het steeds weer moeten opofferen en dimmen, wat echt is in mij … dat maakte mijn leven bijna ondraaglijk. Er waren daarom ook momenten, dat ik hier opnieuw niet meer wilde zijn. Dat het leven wéér te zwaar werd en ik nauwelijks nog licht aan het einde van de tunnel zag. De donkere nacht van de ziel, zoals dat genoemd wordt.

En ja, als dat 1 nacht geduurd had, dan was het nog te doen. Maar nacht na nacht. En dag na dag. Maand na maand. Soms zelfs jaar na jaar. Menselijk gezien was het soms bijna niet te dragen.

Maar, ook in die diepe donkere nacht, was er nog steeds dat iets in mij, wat hier moest zijn. De moed niet op kon geven. Iets in mij, wat net als de Phoenix na iedere verbranding, weer uit de as omhoog kroop.

Ben ik een Lichtwerker?

En toen, op een dag. Hoorde ik van Lichtwerk. Mijn spirituele zoektocht bracht me daar. Lichtwerker.

De klank was hoopgevend.

En de uitleg sprak me aan.

Een Lichtwerker. Een ziel die Licht komt brengen, in deze duisternis. Juist in deze duisternis … want waar het al Licht is, is dit Licht ook heel gewoon. Maar waar het donker is, al eeuwen en eeuwen lang. Daar, is het licht nu het meeste nodig. En nu, op aarde, is ons Licht nodig. Omdat het tijd is voor een Gouden Tijdperk waarin het diepe en diepste duister verlicht en helder wordt.

Met een reden “anders”

Het bracht me aan het denken. Zou het kunnen, dat ik wel anders ben dan veel mensen die ik ken en ook heel veel dingen anders ervaar … maar dat dit met een reden is?

Dat de omgeving waar ik woon mijn Licht en anderszijn zelfs nodig heeft?

En zou het kunnen, dat “anders” niet een kwestie van “minder” is? Maar dat ik gewoon nog niet heb gevonden, hoe ik mijn Licht op de goede manier kan gebruiken?

Dat ik me zelfs waardig mag voelen. Omdat mijn Licht belangrijk is – en in deze wereld een verschil kan maken.

Lichtwerker – zo sta je in een nieuw daglicht

Herken jij dat? Je hele leven heb jij jezelf op een bepaalde manier gezien.

In min geval, ik zag mezelf als aardig, intelligent, maar had het gevoel dat beide kwaliteiten niet heel erg waardevol waren. Okay, op school ging alles goed. En met de meeste mensen kon ik overweg. Maar het gaf me allemaal geen gevoel van voldoening. Geen gevoel van trots-zijn, fier op wie ik ben en wat ik beteken voor de wereld.

Het woord Lichtwerker, zette mij in een heel nieuw daglicht.

Mijn belangrijkste eigenschap was opeens mijn innerlijk Licht. En ja, daar ben ik wel ongelooflijk trots op. En zo intens dankbaar voor. Mijn Licht, dat geeft mijn leven zin. En glans. En vreugde, zoveel vreugde.

Vraag jezelf maar eens af …. “Hoe zag ik mezelf, toen ik jonger was … of misschien zelfs nog een jaar geleden?”

En dan …

Stel, dat ik een Lichtwerker ben ….

“Hoe mag ik mezelf dan zien?”

 

 

Misschien ga jij jezelf op een heel nieuwe manier zien. Nou ja, nieuw. Het zal je ergens bekend voorkomen. Alsof iets in je dit al wist. Terwijl iets anders het echt he-le-maal niet aan zag komen.

Want als jij jezelf als Lichtwerker ziet, dan wordt eigenlijk álles in je leven anders.

Jouw anderszijn vanuit het Licht bekeken

Bijvoorbeeld de manier waarop jij anders bent. Okay, als mens heeft dit vast de nodige uitdagingen voor je gegeven. Ook jij was misschien (te) gevoelig. En reageerde anders op dingen dan heel veel mensen die je kent. Waarschijnlijk heb je zelfs het gevoel gehad dat jij en jouw talenten minder waard zijn, dan de talenten van zoveel mensen om je heen.

Maar, vanuit het Licht bekeken is het de bedoeling, dat jij anders bent. Anders, dan de meeste mensen nu op aarde. Omdat het leven op aarde in deze moderne tijd wat heel erg donker is geworden. De meeste mensen zijn vergeten, wie ze werkelijk zijn. En mensen die vergeten wie ze werkelijk zijn, worden hard en ondoordringbaar. Ze stoppen dieren in kooien, voor hun eigen genot. En voeren oorlog, wanneer ze boos of gekwetst zijn. Ze plegen roofbouw op de aarde en het leven om hun heen.

Een grote dosis Licht

Maar Lichtwerkers, zielen die ook op aarde een grote dosis Licht in hun ziel dragen, herinneren zich een andere manier van leven. Een leven waarin we wisten dat we gelijkwaardig zijn. Mens en dier. We herinneren ons ook een tijd waarin we met respect op de Aarde liepen. Vanuit Liefde ons leven leefden. Schoonheid en kennis naar de aarde brachten, zodat we er samen iets ongelooflijk moois van konden maken.

We herinneren ons levens op Atlantis en in Lemurië. En misschien wel levens op planeten, voor de aarde. Misschien niet bewust – maar af en toe springt een veralngen in ons op, naar een andere manier van leven. Een zachte, liefdevolle manier. Bijvoorbeeld naar een leven vrij van oorlog en geweld. Of een leven waarin mensen eerlijk zijn, oprecht.

Misschien ook het verlangen naar een leven in saamhorigheid. Want we werkten in die tijden als gemeenschap samen, om het Licht van onze ziel en ons spirituele Thuis, naar de aarde te brengen. Lichtwerker zijn was n deze tijd. in deze gemeenschap, eigenlijk heel gewoon.

Lichtwerker mogen zijn

Wanneer je dan in deze tijd ook weer Lichtwerker mag zijn, dan betekent het iets moois. Dan is het niet langer een strijd om anders te zijn. Hoef je geen moeite meer te doen, om er alsjeblieft bij te passen.

On Lichtwerker te zijn betekent dan vrijheid en liefde voor jezelf. Dankbaarheid misschien, dat je bent wie je bent: een prachtige ziel met een grote dosis Licht een zich. Een stralend gevoelig mens, die de wereld een beetje mooier mag maken.

Wat betekent het voor jou, om Lichtwerker te (mogen) zijn?